Vandaag is het zo ver: de verkiezingen!

De afgelopen weken stonden in het teken van de laatste raadsvergadering (waarin ik nog eens flink in discussie ben gegaan met John Aarts van de VVD en Manon Fokke van de PvdA over de gemeentelijke belastingsheffing bij studenten), en daarna campagne campagne campagne.

Het is erg spannend. Vier jaar lang heb je gewerkt, je ingezet voor de stad. En nu hopen dat men het niet vergeten is! De pers lijkt het wel al vergeten, zo beweerde de Ster dat ik pas in de raad ben gekomen nadat Gerard van Rens vertrokken is en dat ik al die tijd niets gedaan heb omdat ik ziek was. Nou ja zeg! Ik ga hier nou niet herhalen wat ik allemaal gedaan heb, maar ik ben niet voor niets 2e geworden in de landelijke wedstrijd "Beste Jong Raadslid van het jaar"!
Dus wat doe je dan om de mensen eraan te herinneren dat je daadwerkelijk je aan je verkiezingsbeloftes gehouden hebt? Juist ja, campagne voeren door de flyeren, debatten aan te gaan, mensen aan te spreken op straat…

Ik hoop dat het heeft geholpen. Maar het is moeilijk om de strijd aan te gaan met partijen en kandidaten die beloftes maken die ze nooit kunnen houden. Het lijkt daardoor zo aantrekkelijk om op hun te stemmen. Ik bedoel, als iemand alle studenten een nieuwe fiets beloofd in ruil voor hun stem, is dat een belofte waar je je nooit aan kunt houden maar die wel ontzettend verleidelijk klinkt! Of partijen die beloven de gemeentelijke belasting te verlagen, maar tegelijkertijd wel meer uit te geven. En dat ondanks het feit dat we de komende jaren flinke bezuinigingen voor de boeg hebben dankzij de kredietcrisis!

Volksverlakkerij is makkelijk tijdens de verkiezingen. Het is ook juist de reden dat zo veel mensen zo weinig vertrouwen hebben in de politiek.
Ik heb mij in ieder geval WEL aan mijn woord gehouden, en wanneer dat niet lukte heb ik dat zo veel als mogelijk proberen uit te leggen o.a. via dit weblog.

Ik hoop dat de transparantie die ik heb proberen te bieden en het werk wat ik gedaan heb in de afgelopen vier jaar voldoende is geweest om weer jouw stem te mogen verdienen!

Dus, stem Rox! Lijst 2, nummer 7.

De raadsperiode loopt al snel ten einde… maar saaier lijkt het niet te worden!

Tijdens de afgelopen raadsvergadering, de eerste zonder Leers, mocht ik alsnog spreken over de Stedelijke Programmering, oftewel wonen en bouwen. Eigenlijk stond dat al in december op de agenda, maar toen we zelfs na 2 dagen vergaderen de agenda nog steeds niet afgewerkt hadden, werd het onderwerp naar januari verschoven. Toen kwam nog de kwestie Leers ertussen… met als gevolg dat het nogmaals verschoven werd. In de tussentijd had ik al namens het CDA een nieuwe Stedelijke Programmeringsvisie geschreven met een paar nieuwe ideeën, zoals het voormalig KPN gebouw om te laten bouwen tot studentenflat (geen parkeeroverlast in de buurt, mogelijkheid tot starten van eigen bedrijf op de begane grond, en het station en supermarkt op loopafstand… wat wil een student nog meer?), meer ruimte voor sloop zodat groen weer een kans krijgt in de stad, etc. Voor meer info, zie http://www.maastrichtaktueel.nl/cda-woon-manifest-tijd-betaalbaar-functioneel-wonen

Deze ideeën heb ik ook verder uitgewerkt in mijn bijdrage in de raad. Het ging best goed, waardoor het voor mij persoonlijk wat minder opviel dat er een andere burgemeester zat. Later viel het me meer op. De stijl van een burgemeester legt toch een hele andere stempel op een vergadering. Niet zo zeer slechter, maar toch beduidend anders.

Twee dagen later was voor mij echt de campagne begonnen! Ria Oomen, CDA Europarlementariër, had een debat in de l’Empereur over drugs en zegde mij toe me te helpen met mijn campagne.  Mooi! Het is een mooi filmpje geworden, kijk maar hier http://www.youtube.com/watch?v=LSpd7d73nwY 

Al direct de week erna begonnen ook de grote (jongeren)debatten, zoals het door Groenlinks georganiseerde debat over studenten in Maastricht, het debat tussen het CDJA en de JD. Een weekje carnaval tussendoor, en nu staan we alweer aan de vooravond van de allerlaatste raadsvergadering van deze periode.

3 maart zijn de verkiezingen. Weet jij al op wie je gaat stemmen?

Een nieuw jaar,

Een schone lei.

Dat geldt voor velen van ons. Niet voor onze burgemeester, Gerd Leers. 13 januari 2010 bleek Judgement Day voor hem, het uur Nul. Hoe je het ook wilt noemen.

Na maandenlang in de pers bediscussieerd te zijn, mocht hij tijdens de extra raadsvergadering zijn kant van het verhaal vertellen. Hij vertelde hoe hij het verhaal Bulgarije ervaren heeft en hoe hij het BING rapport interpreteert. Het rapport is een dikke pil in ambtelijk taalgebruik, maar uiteindelijk als je je er door heen geploeterd hebt, komt het rapport met een verrassende milde conclusie.

Een huis kopen in Bulgarije is geen schande. Ook niet als dat in een project is waarbij een van je medewerkers aandeelhouder is. En ook alle andere stappen in dit verhaal lijken verklaarbaar te zijn. Ik zal jullie de details bewaren, die zijn tenslotte al uitgebreid in de krant aan bod gekomen.

De belangrijkste conclusie van BING: er is geen sprake geweest van ambtsmisbruik. Ja, er is wel sprake geweest van de schijn van belangenverstrengeling, maar deze was onvermijdelijk.

Zo, de extra raadsvergadering, eindelijk kregen we ook het verhaal van Gerd Leers zelf te horen. Het was een spannende vergadering.

Emotioneel.

Daar zat ik dan, met de burgemeester, die mij altijd zo geïnspireerd heeft, tegen over mij. Ik zag de strop om zijn nek steeds strakker getrokken worden door andere partijen. En ik kon er niets aan doen.

Had Gerd Leers deze lijdensweg van een vergadering verdiend? Was de ooit zo populaire burgemeester echt geen vergiffenis waardig?

Er zijn fouten gemaakt, zo veel is zeker. Dat gaf hij zelf ook toe door kritisch te zijn over zijn eigen handelen en hij bood zijn verontschuldigingen aan. Hij wist dat een “hij was een beetje dom” à la Maxima, niet voldoende zou zijn om zo een moeilijk dossier mee af te sluiten. Maar in mijn ogen, zijn de ‘zondes’ van Gerd Leers niet genoeg om hem op deze manier weg te sturen. Soms moet je verder kunnen kijken dan strikte regels, kaders en alle andere stokken die je kunt zoeken om iemand mee te slaan. Soms moet je kijken naar wat goed is in de bredere zin van het woord. Wat is het beste voor Maastricht?

De stad laat nu duidelijk horen wat ze wil. De volksvertegenwoordiging heeft het volk niet vertegenwoordigd in dit besluit.

Ik zal deze 5 uur durende "vergadering" nooit vergeten. Ik hoop dat Maastricht dit ook niet zal doen.

foto door JP Geusens

Een witte kerst en een bomvolle raadsagenda. Geweldig

December is mijn favoriete maand. Ik kan ontzettend genieten van de sneeuw, samen met Baileys mijn hondje door de sneeuw springen, ploeteren, rennen… En achteraf is niets heerlijkers dan een kop warme chocomel of zelfgemaakte erwtensoep.

Toch moet ook gewerkt worden!
De manifestatie “Nee tegen Maastricht aan zee” viel in het water door de kou (is het niet ironisch dat een manifestatie tegen global warming mislukt omdat het te koud is?), maar toch kregen we heel wat aandacht voor ons belangrijkste punt, namelijk dat we zuinig moeten omgaan met onze aarde.

Eigenlijk was ik deze maand uitgenodigd om bij een vergadering van de landelijke CDA Buitenland commissie aan te schuiven, maar door de sneeuw ging dat niet. Dus ja, zelfs ik moet toegeven dat sneeuw niet altijd zo leuk is!

Gelukkig hoefde ik me in Maastricht niet te vervelen. De raadsagenda was bom, maar dan ook echt bom vol. Daarom dat een van mijn onderwerpen, de Stedelijke Programmering (hoe gaan we de komende jaren om met bouwplannen) verschoven is naar januari.

Een ander belangrijk onderwerp voor mij was de Karosseer/Vinkenslag. Vlak voor sinterklaasavond viel bij mij de Voortgangrapportage Karosseer op de deurmat. Mijn hoofd zat vol met rijmpjes dus eigenlijk had ik het lezen ervan uitgesteld tot na ’t heerlijk avondje. Kun je je de schrik voorstellen toen op de bewuste avond mijn telefoon afging en ik hoorde dat een belangrijke beslissing op geniepige wijze in de voortgangrapportage verstopt was!

Het gaat hierbij om het volgende: Vinkenslag is altijd al een geval apart geweest. In 1991 werd besloten dat Vinkenslag te vol was en er een ‘overlooplocatie nodig was’. De Heeg werd uitgekozen als locatie voor dit tijdelijk kampje. De bewoners van De Heeg waren hier alles behalve gelukkig mee. Na een gang naar de Raad van State werd door de gemeente met de bewoners een convenant afgesloten, waarin bepaalde beloftes werden gedaan. Een van de belangrijkste beloftes was dat deze locatie tijdelijk zou zijn, maximaal 5 jaar. En mocht daar iets aan veranderen, zou dat alleen in overleg met de bewoners van De Heeg gebeuren.

Dat was in 1992….

Het kampje bestaat nog steeds. En nu heeft het college bij name van Jacques Costongs besloten dat het te duur zou zijn om zich aan de gemaakte plannen en beloftes te houden en dat De Heeg maar definitief moet worden. Zonder overleg met de gemeenteraad heeft hij deze boodschap als zijnde een feit per brief gecommuniceerd aan de bewoners van De Heeg. Nou, lekker!

Nou, als het aan mij ligt gebeurt dat dus niet he!

Met de vele berichten die ik uit De Heeg gekregen heb, alle informatie en officiële stukken, ben ik naar mijn fractie gegaan en heb ik de zaak bepleit. Met steun van Henri Cortjens en Peter Corsius ben ik verder gegaan. Ik heb direct stevige artikel 37 vragen ( de methode voor raadsleden om wethouders op het matje te roepen) gesteld.
De antwoorden die ik heb gekregen waren trouwens slapjes, vol met onzin. Duidelijk is dat de wethouder nog nooit in de Heeg is geweest, laat staan op de wissellocatie!

Helaas was ik ziek tijdens de behandeling in de commissie, dus heb ik Peter van goede instructies voorzien. En daarna bij de raadsvergadering wilde Jim heel graag het woord voeren, maar ook daar heb ik samen met Peter goed de druk opgevoerd om hiermee niet akkoord te gaan. Met succes! J

De wethouder gaat nu terug naar de omwonenden, 21 januari is het zo ver. Ik blijf er in ieder geval bovenop zitten! Dat de financiering van de omvorming van Vinkenslag zo uit de klauwen is gelopen, is niet de schuld van De Heeg en zij zouden dan ook niet de dupe worden hiervan. Daar sta ik voor.

Uuuuuuuuuuuuuurenlang duurde de vergadering. Officieel heb ik geen woord gezegd. Toch heb ik bereikt dat de wethouder is teruggefloten en zich aan zijn woord gaat houden.

Niet slecht he?

Op 31 oktober kreeg ik mijn plek op de (concept) lijst van het CDA te horen: 7. Niet slecht he? Het was een spannende dag. Die ochtend, op het congres, heb ik namens Limburg het Manifest Ontwikkelingssamenwerking mogen behandelen J Niet alleen heb ik commentaar op het stuk geleverd, maar ook heb ik namens Limburg amendementen (wijzigingen) ingediend. En nog het allerbelangrijkst: ik heb ze zo overtuigend verdedigd dat ze aangenomen zijn!!

Nu gaat het landelijk CDA gebruik maken van dit manifest voor hun verdere beleid en verkiezingsprogramma. Dus zo kan zelfs een klein, roodharig raadslidje uit Maastricht invloed uitoefenen op Den Haag J 

Daarnaast ben ik voorzitter geworden van de werkgroep Programma begroting! Dat wil zeggen dat ik de werkgroep leid die met vernieuwende ideeën komt over hoe we duidelijker en efficiënter de begroting kunnen inrichten, zodat wij als raadsleden beter ons werk kunnen doen. Minder ambtelijk taalgebruik en een beter overzicht van de inkomsten en uitgaven, het zijn maar enkele van de vele ideeën die naar boven zijn gekomen en die we in de komende vergaderingen verder gaan uitwerken. Ik hoop dat we met een goed voorstel kunnen komen en dat de nieuwe raad (na 3 maart dus) met onze aanbevelingen aan de slag gaat!

En dan op het einde van de maand was het weer tijd voor de raadsvergadering. Als eerste bespraken we het burgerinitiatief “Handhaving wetten en regels tijdens de carnaval”. Ik snap de indieners van het stuk wel: iedere carnavalsvierder kent die momenten waarop je eigenlijk naar een Zaate Herremenieke luistert en je plots overvallen wordt door een oorverdovend bombardement van bassen van een of andere wagen met slechte, veel te hard staande boxen. Ook in sommige straten lijkt het een gevecht van de café te zijn wiens boxen het hardst kunnen, met als gevolg dat je geen enkel liedje meer kunt verstaan en van genieten geen sprake meer is.
Maarja, is carnaval niet het feest van de totale anarchie? Chaos, geen rechtspraak afgezien van de prins en de raad van elf (en de heren van de Tempeleers)? Voor de gehele raad was het een moeilijke afweging. De burgemeester zegde toe via drie actiepunten zo veel mogelijk tegenmoet te komen aan de indieners van het burgerinitiatief. Nu maar hopen dat het ook werkt…

Daarnaast hebben we uren vergaderd over de Algemene Plaatselijke Verordening (APV), de lokale wet. Het college wilde erin laten zetten dat evenementen moeten voldoen aan bepaalde reputatie-versterkende criteria. Hier had ik zelf erg veel moeite mee. Een wet behoort niet ruimte voor interpretatie te laten en precies dat doet het college voorstel wel! Hoe maak je een begrip als “reputatie-versterkend” meetbaar? En is een APV dan wel de goede manier om te proberen evenementen te sturen en te verbeteren?

Een heftige discussie volgde. Ook bij ons in de fractie intern. Uiteindelijk zijn we akkoord gegaan, mits er een goed evaluatiemoment komt over precies 1 jaar. Niet helemaal de uitkomst waar ik op gehoopt had en ik kreeg ook niet de antwoorden waar ik op gehoopt had. Maar ik ben positief en ik ga er van uit dat als mijn vermoedens over een jaar bevestigd worden, we dan flink aan de slag gaan met het verbeteren van de APV!

De laatste twee raadsvergaderingen stonden bol van de heftige discussies. Wie zegt dat politiek saai is, moet zeker eens op de publieke tribune komen zitten! Het zijn wel lange vergaderingen, dat moet ik toegeven. Maar het is het zeker waard.

Vorige maand bespraken we belangrijke onderwerpen zoals het fietsplan, subsidie voor TV Maastricht, Handhaving, de bouw van het nieuwe zwembad, veiligheid en de tramverbinding met Hasselt! Enig spektakel werd nog veroorzaakt door het brandalarm, maar voor de rest viel het gelukkig allemaal reuze mee.

Dat in tegenstelling tot de begrotingsbehandeling deze maand! We begonnen met de "vergadering vóór de vergadering" om half 2, de echte raadsvergadering begon een uur later. Tussen half 3 en middernacht vlogen de discussies alle kanten op! En terecht natuurlijk. Mede dankzij de crisis moet de gemeente beknibbelen op de begroting terwijl ze juist meer geld wil uitgeven aan bepaalde speerpunten zoals cultuur en de culturele hoofdstad. En waar wordt dan beknibbeld? Dingen zoals de WMO.

Juist op de hulp voor diegenen die niet zonder kunnen. Wil je een rollator, een scootmobiel of een traplift? Betaal je hem toch lekker zelf! Alleen een minimale groep met minimaal inkomen zou nog een tegemoetkoming krijgen. Jammer dat juist PvdA wethouder Costongs er zo over dacht. Zowel de coalitie als de oppositie waren het er over eens dat deze bezuiniging nog eens uitvoerig besproken moet worden.

Gelukkig!
Te hopen is dat we dan een beter alternatief vinden voor deze besparing, zodat diegenen die hulp nodig hebben, niet in de kou komen te staan. Dat kan en mag niet de bedoeling zijn.

Namens mij heeft mijn fractievoorzitter weer aandacht gevraagd voor de problemen op de woningsmarkt voor starters en de mislukte startersregeling. Om de problemen op de woningsmarkt op te lossen, wordt vooral gesproken met de grote marktpartijen en ontwikkelaars, terwijl die vaak uit zijn op dikke winsten in plaats van naar de behoefte van de stad te kijken! Kijk maar eens naar de Geusselt, hoeveel dure appartementen daar nog steeds leeg staan. Het is al langer bekend dat er een groeiende behoefte is aan grondgebonden woningen, maar toch worden ze nauwelijks (betaalbaar) gerealiseerd.

Zonde zo’n gemiste kans!

En dan natuurlijk nog de werkgelegenheid, de "economische structuurversterking", een sjieke beschrijving van aantrekkelijkheid voor bedrijven. De kansen die er liggen in Maastricht worden niet benut als gevolg van ingewikkelde regelgeving en bureaucratie.

Een crisis en herstel wet op lokaal niveau is dan ook een goede oplossing, waar hopelijk het college snel mee aan de slag gaat.

De AOW is zo oud nog niet. Toch is ze aan een grote aanpassing toe.

De generatie van mijn grootouders heeft zich uit de naad gewerkt om Nederland weer op te bouwen na de oorlog. En met succes. Ieder dubbeltje omdraaien en bezint eer ge begint met nodeloos uitgeven, leek het motto waardoor de staatsschuld zakte en iedereen het langzaam aan weer beter kreeg.

Tot de 70er jaren. We kregen aardgasbaten maar ook een groeiend financieringstekort. Oftewel meer uitgaven dan inkomsten. Geld lenen kost geld, weten we nu allemaal, maar blijkbaar had de overheid dat toen nog niet in de gaten. Volgens geleerden die beter kunnen rekenen dan ik, hebben we al minimaal 300 miljard euro aan rente betaald.
En in plaats van te bezuiniging ten koste van de "sterkste schouders", werd dankzij (toenmalig minister van onderwijs) Jo Ritzen flink geknibbeld op investeringen in de toekomstige generaties: onderwijs!

En nu moet weer (of nog steeds) bezuinigd worden. Weer niet ten koste van de "sterkste schouders", maar weer ten koste van de groep die niet verantwoordelijk is voor de veroorzaakte problemen!
Terwijl de gemiddelde babyboomer stopt met werken op de jonge leeftijd van 58, moeten diegenen na hun, om dit te kunnen financieren, werken tot 67. Niet alleen krijgen ze op hun hele levensloon minder AOW, maar heeft de staat ook nog verzonnen, dat ze dus ook pas later pensioen krijgen. De generatie van mijn grootouders heeft hun hele leven lang gewerkt. De babyboomers hebben tot aan hun pensioen gemiddeld 38 jaar gewerkt. De huidige generatie zal echter gemiddeld 47 jaar moeten werken. Hierdoor is de babyboom generatie de enige generatie ooit, die minder dan de helft van hun leven werken.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen problemen met babyboomers. Ik gun iedereen een Derde Lente. Echt, iedereen. Niet alleen diegenen die nu 55+ zijn.

De vergrijzing/ontgroening is geen nieuw probleem: deze demografische verandering kon men letterlijk jaren geleden al voorspellen. Toch heeft de overheid er nooit voor gekozen om hier op te anticiperen, omdat juist de babyboom generatie de grootste groep stemmers waren.

Zoals het CDJA zei:"Wij zijn de puinruimgeneratie".

Iedereen van na de babyboomgeneratie heeft moeten werken en lenen om onderwijs te kunnen volgen, werken om de staatsschuld en rente af te betalen en moeten nu ook nog eens langer werken zodat de grootste groep mensen niet langer hoeft te werken. Een kans om de lasten en druk te spreiden wordt gemist.
Hoezo, intergenerationele solidariteit?

Men had al veel eerder actie moeten ondernemen. En om het nu Nederland door de strot te duwen in kader van de economische crisis is gewoon bedrog.

Ik weet misschien niet wat de perfecte oplossing is, maar wel is zeker dat deze niet eenzijdig uit AOW verhoging kan bestaan.

Regout zou zich in zijn graf omkeren. Ok, waarschijnlijk heeft hij dat in de afgelopen tientallen jaren meerdere keren gedaan, maar nu is het echt zo ver: Sphinx verlaat Maastricht. Zijn bedrijf, wat al zo veel jaren zo beeldbepalend is voor Maastricht lijkt via de achterdeur allang vertrokken te zijn zonder dat de mensen aan de voordeur het in de gaten hadden.

Het vermoeden in de hele stad is dat spelletjes gespeeld zijn en iedereen bij de neus genomen is. En er zal niemand zijn die dat gevoel niet heeft. Zou Sphinx twee jaar geleden niet definitief hier blijven? Was niet veel geld geïnvesteerd in de fabriek, het product en het personeel?

Een dik jaar geleden hadden onze oosterburen precies hetzelfde gevoel toen Nokia aankondigd haar fabriek in Bochum op slot te doen om naar Roemenië te verhuizen, nadat ze blijkbaar van de deelstaat 60 miljoen en van de staat 20 miljoen euro subsidie hadden opgestreken. Kassa Ping en wegwezen lijkt dus de trend! En het excuus is hetzelfde als bij de Sphinx: de fabriek kan niet zijn eigen broek ophouden, dus opzouten. Op zoek naar winstoptimalisatie, en dat is blijkbaar hier niet te vinden.

Het ging in Duitsland natuurlijk om een veel grotere fabriek en de sociale gevolgen zijn veel groter dan in Maastricht, maar de emotie blijft hetzelfde. Ik zou zelfs durven te zeggen dat de emotie hier nog sterker is omdat de Sphinx "van ons" is. Nokia is nooit van Bochum geweest.

Uiteindelijk heeft Nokia toch ingezien dat zomaar weggaan niet slim is, en heeft miljoenen vrijgemaakt voor investeringen in de regio en 200 miljoen voor een sociaal plan voor de 2300 ontslagen werknemers.

Alhoewel natuurlijk mijn vurigste wens is dat er alles aan wordt gedaan om de Sphinx hier te houden, hoop ik dat wanneer dit echt niet mogelijk blijkt, dat Sanitec zijn landgenoot (Nokia en Sanitec zijn beiden Fins) volgt en goed zorgt voor de regio en de mensen die het achterlaat.

Soms heb je van die momenten dat je weet dat iets niet klopt, maar je kunt je vinger er niet op leggen.
De laatste tijd heb ik dat wel vaker, wanneer weer discussies oplaaien over de vrijheid van meningsuiting. Nederland, het land van je eigen mening mogen hebben, zou het walhalla moeten zijn voor iedereen die iets wil roepen. Of juist niet: steeds vaker worden grenzen opgelegd of verondersteld. Je mag bepaalde dingen wel vinden, maar vooral niet zeggen. Anders dan discrimineer je, ben je beledigend, dom, slecht opgevoed, etc.

De balans tussen alles mogen zeggen en je mond houden omdat je aso onzin uitkraamt is al langere tijd zoek. Anti-discriminatie buro’s draaien overuren vóór maar juist ook tegen de vrijheid van meningsuiting. Iets wat jarenlang zo simpel leek, is nu ingewikkeld geworden. Wat mag je nog vinden?

Onlangs bij een bezoek aan de kapper las ik in de wachttijd het blad Vrij Nederland. Niet iets wat ik normaal bij de kapper zou lezen, maar gezien ik geen behoefte had aan verdere verdiepingen over Yolanthe en Jan Smit (oftewel Paling-gate) had ik niet veel keus. En daar in een column vond ik eindelijk de oplossing voor het vreemde gevoel dat ik al een tijdje heb over de vrijheid van meningsuiting. Eindelijk kon ik de vinger op de goede plek leggen!
In deze column werd vrijheid van meningsuiting namelijk als volgend uitgelegd: iedereen mag een mening hebben, en deze verkondigen. Maar dat wil niet zeggen dat iedereen het met je eens moet zijn. Sterker nog, ze mogen een mening hebben over jouw mening, en daar gevolgen aan verbinden. Eigen schuld dikke bult. Hèhè, zo klopt het weer!

Dit klinkt heel simpel en logisch, maar is het op het moment niet.

Dus, als ik als mening verkondig dat uitkeringen moeten worden afgeschaft, homo’s varkens zijn, Maastricht per se een camping moet krijgen, de Nederlandse Identiteit niet bestaat of dat alle moslims het land uit moeten, mag dat. Maar ik mag vervolgens niet stampvoeten en huilen als het beeld dat mensen van mij krijgen mij beperkt in mijn doen en laten en het bereiken van mijn doelen.
Ik mag als wiskundeleraar best communistisch zijn, maar als ik op school communistische propaganda zou gaan verspreiden, moet ik niet verbaasd zijn als ik in de problemen kom.
Of, als minder politiek (in)correct voorbeeld: Als ik roep dat oranje het nieuwe zwart is, mag dat best, maar geen modecriticus die mij serieus zal nemen, waarmee ik mezelf diskwalificeer. Als ik vervolgens niet aangenomen wordt op een mode opleiding heb ik dat toch echt aan mijzelf te danken.

Een belangrijk onderdeel van dit principe is dat een mening tegenover een mening staat. Oftewel, een mening probeer ik niet te bestrijden met (verbaal) geweld. Vrijheid van meninguiting is wat anders dan iemand een mening eruit of erin slaan. Vrijheid van geweldpleging bestaat niet en dat is maar goed ook, hoe vervelend iemand zijn mening ook kan aanvoelen voor iemand anders die zich aangesproken voelt door deze mening.

.

Dat is dus de echte grens van de vrijheid van meningsuiting.

De laatste vergadering van het seizoen draait maar om 1 ding: de kaderbrief. Dit is een opzetje naar de begroting en dus het ideale moment voor politieke partijen om invloed op deze begroting uit te oefenen nog voor dat hij is opgesteld!

Daarom dat we officieel tijdens de raadsvergadering ook geen andere onderwerpen mogen bespreken: als iets niet afgehamerd kan worden in de commissievergadering moet het door naar september. Oftewel, het ideale moment voor de wethouders om snel een onderwerp erdoor te duwen, want "als we het doorschuiven naar september heeft dat grote consequenties!". Nu ook weer. De aankoop van een pand waar een culturele instelling in zit die wij zelf financieren, naja, een vreemd verhaal en de uitleg wilde maar niet vlotten want we moesten NU toezeggen anders zou het aan iemand anders verkocht worden, en dat konden we die culturele instelling niet aan doen, zeker in kader van de culturele hoofdstad. Oftewel, we hebben het goedgekeurd. Desondanks schopt burgemeester Leers in de Ster nog eens na door raadsleden te betichten van ‘te veel de account uit te hangen’. Dat discussies zoals de Timmerfabriek niet allen over cijfers en komma’s moeten gaan, maar vooral over visie. Maar als gemeenteraad ben je het controlerend orgaan. En kan je een visie controleren? Of kun je je beter richten op feiten, meetbare gegevens en de gevolgen die je zelf ziet? En is het vervolgens de taak van de burgemeester om daarover te zeuren in de Ster? Al helemaal als hij stelt dat het niet onze taak is het volk te vertegenwoordigen, maar het volk te bewerken! Hij zegt, dat als mensen willen dat volvo snellere auto’s maken, moeten wij ervoor zorgen dat ze veiligere auto’s willen.

En ik maar denken dat ik als raadslid ermee bezig moet zijn het volk te vertegenwoordigen. Geen wonder dat mensen zich niet herkennen in wat er in de politiek gebeurt! En als we dan als raadsleden ons al inzetten op inhoud en de oplossingen aandragen die Leers zo graag wil, worden ze door de wethouders in de hoek gezet en genegeerd. Een voorbeeld is het just-in-time parkeren (betalen voor de tijd dat je er staat in plaats van per uur) wat we al zo lang willen. De wethouder ligt gewoon dwars en weigert het in te voeren.

Dus waar blijf je dan met die visie? Juist ja, in de kaderbrief. Alle partijen gebruiken zo veel mogelijk tijd om hun eigen filter over de kaderbrief te leggen in hun bijdrage. Vervolgens leggen de wethouders weer hun eigen filter over de bijdrages in hun beantwoording. Deze filter was dit keer zo fijn dat maar weinig partijen hun eigen bijdrages herkenden en in hun tweede termijn niet veel meer konden doen dan vragen of de wethouder eindelijk zou willen reageren op de eerste termijnen. Handig!

En zo vergader je van half 2 tot half 1 en heb je uiteindelijk weinig bereikt. Zonde, maar wel de realiteit.