Een nieuw jaar,

Een schone lei.

Dat geldt voor velen van ons. Niet voor onze burgemeester, Gerd Leers. 13 januari 2010 bleek Judgement Day voor hem, het uur Nul. Hoe je het ook wilt noemen.

Na maandenlang in de pers bediscussieerd te zijn, mocht hij tijdens de extra raadsvergadering zijn kant van het verhaal vertellen. Hij vertelde hoe hij het verhaal Bulgarije ervaren heeft en hoe hij het BING rapport interpreteert. Het rapport is een dikke pil in ambtelijk taalgebruik, maar uiteindelijk als je je er door heen geploeterd hebt, komt het rapport met een verrassende milde conclusie.

Een huis kopen in Bulgarije is geen schande. Ook niet als dat in een project is waarbij een van je medewerkers aandeelhouder is. En ook alle andere stappen in dit verhaal lijken verklaarbaar te zijn. Ik zal jullie de details bewaren, die zijn tenslotte al uitgebreid in de krant aan bod gekomen.

De belangrijkste conclusie van BING: er is geen sprake geweest van ambtsmisbruik. Ja, er is wel sprake geweest van de schijn van belangenverstrengeling, maar deze was onvermijdelijk.

Zo, de extra raadsvergadering, eindelijk kregen we ook het verhaal van Gerd Leers zelf te horen. Het was een spannende vergadering.

Emotioneel.

Daar zat ik dan, met de burgemeester, die mij altijd zo geïnspireerd heeft, tegen over mij. Ik zag de strop om zijn nek steeds strakker getrokken worden door andere partijen. En ik kon er niets aan doen.

Had Gerd Leers deze lijdensweg van een vergadering verdiend? Was de ooit zo populaire burgemeester echt geen vergiffenis waardig?

Er zijn fouten gemaakt, zo veel is zeker. Dat gaf hij zelf ook toe door kritisch te zijn over zijn eigen handelen en hij bood zijn verontschuldigingen aan. Hij wist dat een “hij was een beetje dom” à la Maxima, niet voldoende zou zijn om zo een moeilijk dossier mee af te sluiten. Maar in mijn ogen, zijn de ‘zondes’ van Gerd Leers niet genoeg om hem op deze manier weg te sturen. Soms moet je verder kunnen kijken dan strikte regels, kaders en alle andere stokken die je kunt zoeken om iemand mee te slaan. Soms moet je kijken naar wat goed is in de bredere zin van het woord. Wat is het beste voor Maastricht?

De stad laat nu duidelijk horen wat ze wil. De volksvertegenwoordiging heeft het volk niet vertegenwoordigd in dit besluit.

Ik zal deze 5 uur durende "vergadering" nooit vergeten. Ik hoop dat Maastricht dit ook niet zal doen.

foto door JP Geusens