Vaste lezers zullen in de gaten hebben dat de vorige logs verdwenen zijn die hier eerder gepubliceerd waren.
Dit heb ik gedaan omdat ik een centraal log wilde maken met als onderwerp :”wat gebeurde er voor de verkiezingen?”.

Dus… hoe kom je als 20jarige rooie in de politiek, ook nog eens bij het CDA?

Sinds een paar jaar ben ik lid van het CDjA, de jongerenafdeling van het CDA. Helaas was er op dat moment geen CDjA in Maastricht, waardoor ik, als ik actief wilde zijn, steeds moest reizen naar Leiden, Utrecht of Den Haag.

Ik wilde op zich wel actief worden in Maastricht, maar… hoe?

Het antwoord hierop vond ik in de Ster, in de vorm van een advertentie met de volgende kop:
“Gezocht: Mensen met een hart voor Mestreech die zich willen inzetten voor het CDA.”

Goh, dat klonk wel interessant!
Uit de advertentie bleek dat het om de lijstsamenstelling voor de raadskandidaten ging. Alhoewel ik er vanuit ging dat ik toch niet erop zou worden gezet vanwege mijn leeftijd, nam ik het risico en reageerde ik via mail. Al snel werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Ik was zo ontzettend zenuwachtig! Zo zenuwachtig zelfs dat toen ik bij de locatie van het gesprek aankwam, ik de deur niet open kreeg. Ik ging door de grond toen de deur van binnenuit werd opgemaakt en Terrence Vroomen me verbaast aankeek en vroeg waarom ik niet naar binnen kwam

Alhoewel het gesprek niet helemaal goed ging (leuk, die zenuwen), werd ik toch voor vervolggesprekken uitgenodigd.
Nog steeds ging ik ervan uit dat ik niet op de lijst zou komen. Het CDA is toch een partij van 50+ers?
Toen kwam plots het grote nieuws: ik stond op de 4e plek!

Niet lang daarna werd ik aan het CDA Maastricht voorgesteld op de ALV. Deze werd (niet dankzij mij!) een grote ramp: moddergooien, valse beschuldigingen, een onverwachte diepe breuk binnen het CDA.
De pers smulde ervan, met een groot artikel ten gevolge met de volgende kop:
“Steenpuist CDA blijft maar etteren.”

En dit was het artikel dat ik overal met trots mee naartoe nam, om iedereen de laatste alinea te laten zien. De laatste alinea ging namelijk over mij, mijn eerste politieke vermelding in de krant! De laatste zin van het artikel zal ik nooit vergeten:

“Roxanne, welkom in de slangenkuil.”

Hierna begon de achtbaanrit pas goed: Interview in de Ster, de Opzij, in het CDjA blad. Mensen die me op straat aanspreken en hun beklag doen over Balkenende, of juist om me te vertellen dat ik die plek niet verdien die ik gekregen heb. Anderen juist weer om me te feliciteren, om me te vertellen dat ze op me gaan stemmen.

De weken voor de verkiezing was het een grote hectische boel. Ik heb, geloof ik, nauwelijks geslapen. Mijn familie was er niet veel beter aan toe.

Dan kwam de grote avond: 7 maart! Nog stressen om op tijd op het stadhuis te zijn, dankzij stage was ik bijna te laat.
Het was absoluut een van de langste avonden van mijn leven. Het slechte nieuws sloeg diepe wonden binnen het CDA. Mijn persoonlijke overwinning, 428 stemmen, viel in het niet bij de grote verliezen die anderen geleden hadden.
Nog steeds vind ik het onbegrijpelijk hoe sommige raadsleden na 4 jaar hard werken minder stemmen kregen dan ik kreeg. Ik had toch nog niets gedaan? Mensen namen een risico door op mij te stemmen, als ik me vergelijk met anderen was ik een absolute nobody.
Nog steeds vind ik het een grote eer dat zoveel mensen op mij stemden.

Mestreech, bedaank!